w deszczu schowani

stoję po koniuszek serca w deszczu zanurzony

twarz przecieram karmiąc głodne wargi

sen bez ciebie plączę włosem rdzawym

w mlecznych obojczykach kompletnie zatracony

szeptem mnie otul trzydziestej złej nocy

wstążkę na plecach zawiąż łydkami

wodą ciał naszych obmyj mi oczy

białe dwa płotna od dziś maluj nami

ułożę cię z puzzli tańczących na rzęsach

każdy twój skrawek dokładnie studiując

w eterze dwóch spojrzeń zatraćmy się cali

zmęczoną swą głowę złożę na piersiach

jak deszcz ciągle płacze tak my nadal trwajmy

nasz mały plac zabaw w sekretnym ogrodzie

o ścieżce do niego niech nikt się nie dowie

schowamy się cicho w naszej sypialni

latawce oczekiwań

Patrzę przez przeźroczyste palce

Splecione w korowodzie

Linami są okrętów przewożąc ludzkie dłonie

Wytapiam maski z wosku by tańczyć w karnawale

I mrużę często oczy gdy widzę własne łganie

Nadciąga ku nam grudzień

Więc otul się mną ciepło zostanę twoim swetrem

Poraża mnie samotność  pozbawia mroźnych złudzeń

dotknij mnie ustami i obdarz węch powietrzem

połączeni jak latawiec żyłką z dłonią dziecka

unieśmy się na chwilę w ekstazie nasza mekka

Opuszki pomarszczone z nadmiaru łez otartych

Spadają pod nasz zamek i fosą otaczają

Chcę schować cię przed światem przed jego nieszczęść żartem

Ukryj się w mych oczach i bądź za dnia sumieniem

Zanurz się we włosach spełnionych snów marzeniem

A nocą zjednoczeni schowamy się pod pledem

naftowa pełnia

Puste spojrzenia są by przerażać

Wyżymać serca jak mokre szmaty

Z lampą naftową okrążam nasz księżyc

Cholernie często niedostrzegalny

Nie wiem czy winy łóżko po środku

Bez niej na pewno nikt nie zasypia

Jeśli zniewolisz chęć już w zarodku

Wznieś ze mną toast za winę winem

Usechł nam księżyc niegdyś  tak żywy

oparzeń nie leczą spalone pokrzywy

naftą nasiąkła by głosić upadłość
wiatrem północnym zdmuchnięta moralność

papierowe łodzie

 pamiętam pokój sercami wypchany

i trzy nieforemne na łokciach plamy

z gazet okręty tonęły nad ranem

puszki wysuszył oddech szeptany

pamiętam jak łatwo było zapomnieć

na chwilę stanąć i w głąb siebie spojrzeć

w ogrodzie ze ścian zagadki utkane

milczenie lepsze niż wspomnienie z żalem

grymaśne barwy przyjęły twe usta

pokój zapłakał echem i pustką

i ostygły nagle ramion wzruszenia

remont swych pragnień zaczniemy od zera

za zamkniętymi drzwiami

W beczce sprzed lat rozpuszczam swe usta

Noworodek mych myśli wyklucza rozpustę

Marzeń mrowiska chłostą traktuję

Na drodze lukrowej mam myśli spętane

Możemy uciekać na wieczną odległość

Krztusić się sobą ty mną i ja tobą

Możemy bez wiary zupełnie jak w wieczność

Przez  sen obserwować  słów naszych marność

Więc nazwij mnie kluczem co drzwi nie otwiera

Nazwij bankrutem i licz uczuć zera 

Nazw mam tysiące jak zachodów słońce

Poziomej ósemki potrafię być końcem

Koszmarnie co nocy spływam w kielichy

Zachłannie połykam wstydy i krzyki

Wewnątrz buduję kamienne wnyki

Kłującym cyrklem są nasze języki

Więc nazwij mnie kluczem co drzwi nie otwiera

Złodziejem iskier co wszystko zabiera

your taste is my attention

Zielona hipnoza pulsuje mi w żyłach

Zawrotnie przechyla nam horyzonty

Poczuć chcę smak twój otoczyć go troską

Przeciwność ustąpi na ust naszych prośby

W pierwszym rzędzie zasiadasz w głowie

Wieczorny seans spędźmy we dwoje

I niech od szaleńców świat cały wyzwie

Głupcem ja byłem gdy coś znaczyłem

Obok być mogę jedynie we śnie

Z tobą na rzęsach zasnę na trochę

Gdy wzejdzie słońce obudź mnie proszę

Tak nierealna po dziś dzień hipnoza

Prawdę zaklęła w dwa proste słowa

Nie wiem wyszeptaj mi w stu językach

Nadal tu stoję i nigdzie nie znikam

Dzisiaj ucieczkę zaplanowałem

Pójdź ze mną razem zielonym planem

małe piekło

papierosem przesiąknięty aktorzyna
o kilka stopni w lustrze przekrzywiony
hipokryta fałszem pomalowany
w małym piekle otwarte rany

ze strachem patrz jak nikim być można
jak nie ma ucieczki od bezuczuć oczu
czasy obietnic są bez pokrycia
czasy uniesień opadły na dno

dawna wrażliwość najkruchsza łagodna
teraz cierniami i gliną pokryta
i co wszystko znaczy gdy sam nic nie znaczę
chęć by usłyszeć uczuć kołaczeń

proszę potrząśnij mym marnym światem
próżnia wykańcza swoje ofiary
daje w pociesze głębi omamy
przeraża ta pustka nieuleczalna
choroba świata stała się własna
pogapmy się tępo w lustro w sypialni
widzę dokładnie jak jestem marny.